Ιστορικό: Οι ανάγκες ρευματοδότησης της κλινικής μας, το τελευταίο διάστημα ανέρχονται περίπου στις 6.500 ευρώ τον μήνα.
Στις 28/2/2024 η κλινική μας κατέβαλλε στη ΔΕΗ ένα ισότιμο ποσό και ρύθμισε μια οφειλή 13.900 ευρώ περίπου.
Λίγες ημέρες αργότερα στις 19/3/2024 στις 17:30 περίπου έλαβε ένα μήνυμα από τη ΔΕΗ, το οποίο την ενημέρωνε ότι η ρύθμιση αυτή ακυρώθηκε λόγω μη έγκαιρης καταβολής μιας ενδιάμεσης δόσης 709 ευρώ. Την επόμενη κιόλας ημέρα η κλινική επικοινώνησε τηλεφωνικά με τη ΔΕΗ η οποία με έναν αυθόρμητο, ευγενικό και ιδιαίτερα πολιτισμένο ομολογουμένως τρόπο, αφού αξιολόγησε την κατάσταση, πρότεινε στη διοίκηση της κλινικής, να καταβάλει στο τέλος του μηνός μαζί με τις 6.500 ευρώ της τρέχουσας κατανάλωσης και τη δόση των 709 ευρώ. Δε της ζήτησε δηλαδή να καταβάλλει, ούτε ένα ευρώ παραπάνω, ενδιάμεσα.
Την ίδια ημέρα το πρωί όμως στις 08:00 περίπου, λίγες ώρες δηλαδή μετά τη λήψη του μηνύματος, το οποίο συνέπεσε προφανώς με μια έκδοση εντολής διακοπής προς τον ΔΕΔΗΕ, είχε ήδη έρθει ένα εξουσιοδοτημένο συνεργείο του, προκειμένου να διακόψει τη ρευματοδότηση της κλινικής. Το συνεργείο αυτό έγινε αντιληπτό εντελώς τυχαία από τους εργαζόμενους της κλινικής που έρχονταν εκείνη τη στιγμή στην εργασία τους.
Η κλινική έχοντας μια ανάλογη εμπειρία στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν, όταν τις παραμονές Δεκαπενταύγουστου του 2023 διακόπηκε το ρεύμα, για μια ολόκληρη ημέρα χωρίς ποτέ κανείς να καταλάβει επακριβώς γιατί έγινε αυτό, αναζήτησε τη δικαστική προστασία.
Παράλληλα ενημέρωσε ως θεωρούσε ότι όφειλε, όλους τους συγγενείς των νοσηλευόμενων, για τον ελλοχεύοντα κίνδυνο προκειμένου να λάβουν με ασφάλεια τις αποφάσεις τους.
Ήταν δε ιδιαίτερα συγκινητικό, να ακούει ανθρώπους να προτείνουν οι ίδιοι αυθόρμητα την προκαταβολή χρημάτων ή την αύξηση των χρεώσεών τους. Ευχαριστώντας και δημόσια όλους αυτούς τους ανθρώπους, όπως και όλους εκείνους που εδώ και 61 χρόνια εμπιστεύτηκαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα στις υπηρεσίες της κλινικής μας, ενημερώνοντάς τους φυσικά και δημόσια, ότι αυτό σίγουρα, δεν είναι ούτε το ζητούμενο ούτε η λύση, θα επιθυμούσαμε να εγείρουμε τον κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό.
Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που θεωρεί λογικό, μια τεχνοκρατική διοικητική ομάδα μιας επιχείρησης, να εξουσιοδοτείται και να αποφασίζει τη διακοπή της ρευματοδότησης μιας υγειονομικής δομής, χωρίς να προαπαιτείται η διαμεσολάβηση μιας εισαγγελικής ή άλλης δικαστικής αρχής, η οποία έχει και τη θεσμικότητα και την εξουσία και την επάρκεια να αξιολογήσει τα πραγματικά δεδομένα, να μεριμνήσει για την ασφαλή μεταφορά των ασθενών, πριν από κάθε τέτοιο γεγονός και να αποδώσει στη συνέχεια τις ευθύνες.
Θα μπορούσε αντίστοιχα σε ένα σύγχρονο κοινωνικό κράτος, μια διοικητική ομάδα μιας υγειονομικής ή κοινωνικής μονάδας του ιδιωτικού υποσυστήματος την υγείας, να αποφασίσει, με οικονομικούς και μόνο όρους, σε ένα καθεστώς ανθρωπιστικής απογύμνωσης, την αιφνίδια διακοπή της νοσηλείας ενός ασθενούς, χωρίς, έστω και έτσι, να μεριμνήσει πρωτύτερα για την ασφαλή μεταφορά του.
Θα μπορούσε η διοικητική ομάδα ενός ιδιωτικού σχολείου να αποφασίσει σε ένα αντίστοιχο καθεστώς και με αντίστοιχους όρους τη βίαιη διακοπή της εκπαίδευσης ενός μαθητή.
Θα παρακαλούσαμε το εντόπιο τουλάχιστον πολιτικό και κοινωνικό δυναμικό, να κατανοήσει το μέγεθος του προβλήματος και να λάβει τις πολιτικές και νομοθετικές πρωτοβουλίες, που κατά τη γνώμη μας τουλάχιστον, είναι απαραίτητες.
Η λειτουργία της κλινικής μας, δεν έχει ως αφετηρία, κατάληξη και μοναδικό τουλάχιστον, στόχο την ικανοποίηση αναγκών προσωπικής φιλοδοξίας, ματαιοδοξίας ή ευημερίας.
Παραμένει ενεργή επί 65 σχεδόν έτη, ως μια θεσμική και συμπληρωματική παράμετρος του Συστήματος της Υγείας, αδιάλειπτα συμβεβλημένη με την κοινωνική ασφάλιση, επειδή ικανοποιεί πραγματικές και ουσιώδεις ανάγκες περίθαλψης των ανθρώπων που πάσχουν από χρόνιες νοσηρές καταστάσεις, οι οποίες επιδρούν αρνητικά στη σωματική (φυσική ή/ και νοητική) η ψυχική τους ικανότητα.
Σε όλη αυτή τη μακρά της πορεία, προσεγγίζει τις πληθυσμιακές αυτές ομάδες με μια συγκεκριμένη επιστημονική, κοινωνική και ηθική αντίληψη, η οποία χαρακτηρίζει, ελκύει και συνδέει καθέναν σχεδόν από τους ανθρώπους που έχουν εργαστεί και εργάζονται μέχρι και σήμερα σε αυτή.
Από το 1961 έως και τις αρχές της δεκαετίας του 2000, προσέφερε υπηρεσίες νευροψυχιατρικής περίθαλψης, όταν η Δημόσια Υγεία της περιοχής δε διέθετε τοπικά νοσοκομειακά ψυχιατρικά και νευρολογικά δευτεροβάθμια τμήματα, παρά μόνο μια ασυλική τομεακή ψυχιατρική δομή, ενώ από τις αρχές τις δεκαετίας του 2000, ακολουθώντας την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και τη γενικότερη μεταρρύθμιση του συστήματος των υγειονομικών και κοινωνικών υπηρεσιών, ανανέωσε την κοινωνική της χρησιμότητα, προσφέροντας υπηρεσίες παρατεταμένης, συνεχιζόμενης και παρηγορητικής περίθαλψης, σε ανθρώπους που διανύουν τα καταληκτικά στάδια χρονίων μη μεταδοτικών καταστάσεων.
Για ένα πάρα πολύ μεγάλο διάστημα μάλιστα όταν η κοινωνική ασφάλιση κάλυπτε το σύνολο των αναγκών, οι ασθενείς δεν επιβαρύνονταν με ίδια συμμετοχή.
Σήμερα η κοινωνική ασφάλιση παρόλο που έχει ακολουθήσει τις κατευθύνσεις του WHO, και έχει αναγνωρίσει την αναγκαιότητα υποστήριξης των αναγκών παρατεταμένης νοσηλείας στα πλαίσιο της μακροχρόνιας, συνεχιζόμενης και παρηγορητικής φροντίδας, παρόλο που έχει θεσμοθετήσει το κατάλληλο πλαίσιο στο Άρθρο 17 «Παράταση νοσηλείας», στο Άρθρο 28 «Περίθαλψη χρονίως πασχόντων» και στο Άρθρο 44» Αποθεραπεία και αποκατάσταση κλειστής νοσηλείας» του ισχύοντος ΕΚΠΥΥ.11/2018, παρόλο που αξιολογεί και αποδέχεται ως προς την αναγκαιότητα και την ορθότητα κάθε μια νοσηλεία σχεδόν, που πραγματοποιείται στην κλινική μας, όπως προκύπτει από τα αποτελέσματα των μηνιαίων ιατρικών και διοικητικών ελέγχων των υποβολών της, εντούτοις επιμένει να την εντάσσει και να την αποζημιώνει σύμφωνα με το καθεστώς της οξείας υγείας το οποίο επιφορτίζεται με την ευθύνη της διαχείρισης των οξέων καταστάσεων.
Το καθεστώς αυτό τόσο εξ’ ορισμού όσο και εκ των πραγμάτων, αλλά κι σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες του WHO είναι εντελώς ακατάλληλο για την κάλυψη των αναγκών παρατεταμένης περίθαλψης, καθώς στοχεύει στο βέλτιστο δυνατό αποτέλεσμα στον ταχύτερο δυνατό χρόνο.
Λειτουργεί μάλιστα με ισχυρά κίνητρα προς αυτή την κατεύθυνση αυτή, μέσω των Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλειών που κυμαίνονται σε μερικές εκατοντάδες ευρώ ημερησίως και στα αυστηρά οριοθετημένα χρονικά πλαίσια της Μέσης επιτρεπόμενης Διάρκειας Νοσηλείας του καθενός και με ισχυρά αντικίνητρα για οποιαδήποτε παράταση η οποία καταλήγει να αποζημιώνεται με υπέρογκες περικοπές στο κατακρημνισμένο, σε σχέση με τα ΚΕΝ, ημερήσιο νοσήλιο των 44,63 ευρώ.
Η πολιτική αυτή αποδίδει τα αναμενόμενα στην οξεία πάντοτε υγεία καθώς, «σήμερα τα νοσοκομεία μας έχουν τη χαμηλότερη μέση διάρκεια παραμονής (5,2 ημέρες) στην ΕΕ, ενώ η πληρότητα κλινών (74%) είναι παρόμοια με τον μέσο όρο της ΕΕ . Eurostat, 2017b, Xenos et al., 2016, 2017».
Η κοινωνική ασφάλιση προσπαθεί, ως οφείλει εξάλλου σύμφωνα με τις διεθνείς δεσμεύσεις, να διαμορφώσει ένα σύστημα μακροχρόνιας φροντίδας, με καθηλώσεις του παρελθόντος και ένα ανορθόδοξο κατά τη γνώμη μας τρόπο.
Από τη μια ενθαρρύνει και προσανατολίζει τη διαχείριση αυτών των καταστάσεων προς την κατεύθυνση της μακροχρόνιας ψυχιατρικής περίθαλψης την οποία την ίδια στιγμή εξαγγέλλει ότι θα καταργήσει.
«Κάθετοι άξονες 1. Ολοκλήρωση της κατάργησης της ιδρυματικής περίθαλψης, (κατάργηση των Τμημάτων Χρονίων Ασθενών στα εναπομείναντα ΨΝ του ΕΣΥ και των Ιδιωτικών Ψυχιατρικών Κλινικών), ……
[Ελληνική Δημοκρατία/ Υπουργείο Υγείας/Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Ψυχική Υγεία 2021-2030/ «10 Άξονες των Παρεμβάσεων για την προάσπιση της Ψυχική Υγείας των πολιτικών και τη βελτίωση των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας στην Ελλάδα»/Εκπονήθηκε με την Τεχνική Υποστήριξη του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας Ευρώπης.]
Από την άλλη τα τελευταία τρία χρόνια έχει διαμορφώσει ένα ειδικό καθεστώς, ιδιαίτερα περιοριστικό τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά, καθώς εγκλωβίζει, κατά τρόπο επιστημονικά και κοινωνικά δυσερμήνευτο τη διαχείριση μιας ευρείας ομάδας νοσημάτων, σε μια μόνο ειδικότητα την ίδια στιγμή που στην έκτη παράγραφο του Άρθρου 28 «Περίθαλψη χρονίως πασχόντων¨ του ισχύοντος ΕΚΠΥΥ αναγνωρίζει το εύρος αυτών των νοσημάτων και ζητά ηλεκτρονική ιατρική γνωμάτευση ιατρού Κρατικού ή Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου ή Κέντρου Υγείας ή οικογενειακού ιατρού σχετικής με την πάθηση ειδικότητας, και σε μια μόνο αριθμητικά και ονομαστικά κατηγορία κλινικών, οι οποίες σε καμία περίπτωση δε δύναται να ικανοποιήσουν, τα θεμελιώδη αρχή της μη διάκρισης όπως αυτό προκύπτει από το δικαίωμα στην υγεία «TheRighttoHealth/ UnitedNations, GenevaJune 2008/ Page.7-10».
Η κλινική μας παρόλο που τον τελευταίο μήνα για υποβολή 95.000 ευρώ περίπου κατέληξε να εισπράττει 36.000 ευρώ μετά τις παρακρατήσεις υπέρ της ΔΟΥ και παρόλο που χρειάζεται να ξοδεύει 6.500 ευρώ από αυτά μόνο για τη ρευματοδότησή της, καταφέρνει μέχρι σήμερα να συντηρεί τη λειτουργία της παρόλο που ακόμη και οι ειδικές παθολογικές κλινικές, που λειτουργούν με μηδενικές περικοπές, δυσκολεύονται να συντηρήσουν τη λειτουργία της, όπως συνέβη πρόσφατα εξάλλου με τη μοναδική που υπήρχε στη Θεσσαλία και τροποποίησε το αντικείμενό της.
Η κλινική μας συμμετείχε πρόσφατα ατομικά στη διαδικασία διαπραγμάτευσης που εξήγγειλε ο ΕΟΠΥΥ, με την άποψη ότι θα πρέπει άμεσα να ομογενοποιηθεί η περίθαλψη χρονίως πασχόντων σε ένα ενιαίο πλαίσιο με ενιαίο προϋπολογισμό, στο οποίο η κάθε κλινική που θα επιθυμεί μα ενταχθεί σε αυτό, θα μπορεί να επιλέξει ελεύθερα τα παθολογικά τμήματα που θα αναπτύσσει ανάλογα με τα νοσήματα που θα υποστηρίζει, αξιοποιώντας και προσδίδοντας στο δίκτυο των ιδιωτικών ψυχιατρικών κλινικών, το οποίο διογκώθηκε παραδόξως μετά την ψήφιση του Ν2716/1999 της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, μια ωφέλιμη για όλους προοπτική.
Θα θέλαμε τέλος να εκφράσουμε το βαθύτατο σεβασμό μας στον θεσμό και στους λειτουργούς της δικαστικής εξουσίας, στην οποία αισθάνεται κανείς ότι μπορεί να αναζητήσει ευσταθή πατήματα στην αχλή ενός νεφελώδους τοπίου.
Με τιμή,
Για την Clinic Calypso
Βασίλειος Αλεξάνδρου Ντίνας
